هر مرتبه جوابگوينيازهاي خاص و معقول انساني است . در مواجهه با نيروهاي نابودكننده ، انسان ها نیاز به خدايي دارند كه آنها را از آسيب ايمن دارد . انسان وقتي احساس مي كند كه حقي را تباه ميكند يا خطايي مرتكب مي شود ، به خدايي روي مي آورد كه از طرفي اعمال او را داوري كند و از سويي ديگر گناهانش راببخشايد . به اين ترتيب ، به دور از سليقه هاي فردي ، عوامل بوجوود آورندة خدا در ذهن ما پيش مي رود و خود به خود جريان مي يابد .
با وجودانعطاف پذيري هاي سيستم عصبي ، ما به عادت ها و الگوهاي تكراري تمركز مي كنيم ، چون نسبت به تأثير و تأثيرهاي پيش تكيه مي كنيم . اين امر بيش از هر چيز در مورد باورهاي ما صدق مي كند . روزي در يكي از خيابان هاي قسمت قديمي قاهره راه مي رفتم كه ناگهان مردي سر رسيده و با گستاخي و تندخويي براي رهگذران سخنراني كرد . من چون عربي نمي دانستم متوجه حرف هاي او نمي شدم ، اما از روي آزدگي و خشمي كه در چهره اش نمايان بود معلوم شد كه حرف هاي پرخاش جويانة او دربارة ترس از خداوند است. در تمام اديان وقتي فرد مطمئن است كه جهان در معرض تهديد وخطر و گناه است ، اين نوع گرايش ها پيش مي آيد . در عين حال در هر ديني وقتي جهان سرشار از نيكي ها و مهرباني هاي پرورش دهنده باشد ، رگه اي از مهر و عشق هم وجود دارد . همة اينها نوعي فرافكني است . من در هيچ كدام از آنها اشكالي نمي بينم . ما حق داريم عشق ، محبت ، همدردي ، حقيقت وعدالت را در مراتب متعالي ، تحسين و ستايش كينم ، همان طور كه حق داريم ، از داوري و عذاب الهي بترسيم . اگر شما بپذيريد كه جهان به همين صورت است كه ما مي بينيم و تجربه مي كنيم ، كاملاً منطقي است كه بپذيريم خدا هم همين طور ات كه ما هستيم .