مرحلة اول : خداي پناه دهنده و نگهدارنده
( واكنش جنگ يا گريز )
عصب شناسان مدت ها ذهن را به قديم و جديد تقسيم مي كردند . ذهن جديد پديده اي است كه مي شود به آن افتخار كرد . هنگامي كه افكار خلاقانه اي در ذهن شما نقش مي بندند ، اين منطقة خاكستري مغزو بخصوص ، پوستة مغزاست كه وارد عمل مي شود .
ذهن قديمي نمايانگر خدايي است كه براي كارايي بهتر و والاتر توانايي ندارد . او خدايي ازلي است وبسيار بي رحم است . اودشمنان خود را مي شناسد و هيچ نوع گذشت و چشم پوشي نسبت به مخلوقاتش روا نمي دارد . اگر خصوصيات اين خداي ازلي را كه بيشتر آنها بر گرفته از عهد عتيق است بر قلم جاري كنيم اين ويژگي ها را خواهد داشت :
- كينه توز .
- بي ثبات .
- خشمگين وعصباني .
- حسود .
- اهل قضاوت و كيفر وپاداش .
- درك نكردني .
- به ندرت بخشنده وآمرزگار .
اينها فقط وصف خداي يگانه نيست كه در عين حال مهربان وخيرخواه هم هست و در ميان خدايان هنديو خدايان كوه المپ هم با همين خصوصيات مقتدرانه و هول انگيزمواجه مي شويم . چون خداوند در مرحلة اول بسيار قهار است ، با استفاده از طبيعت عزيزترين فرزندان خود را با توفان ، سيل ، زلزله و بيماري تنبيه ومجازات مي كند . آزمون فرد مؤمن دريافت جنبة مثبت و خيرخواهانة وجود خداوند است كه مؤمنان نيز بر اين باورند .
در حقيقت ذهن قديمي قرن هاست اثر خود را براي بقاي نقش خدا « به عنوان پناهنده و نگهدارنده » ايفا كرده است . اگر واكنش هاي ابتدايي ما در برابر بروز خطر چندان تغيير و رشدي نكرده و هنوز هم وجود دارند به دليل وجود همين ساختار قديمي ذهن است.