ادامه ی مر حله ی اول :خودتان را به جاي متهم بي گناهي ، درمحضر دادگاه قرار دهيد . فردي ناشناس اتهاماتي را به شما نسبت داده و شما را وادار كرده است تا در برابر قاضي حاضر شويد . بااين كه وظيفه داريد مطابق قانون عمل كنيد ، اما ازبعضي احساسات ابتدايي گريزي نيست ،

زيرا اين احساسات در سرشت ما بسيار ديرپا هستند :شما دوست داريد ، عمل كسي كه شما را متهم مي كند تلافي كنيد ، « خدا انتفام گيرنده است » .
در پي كشف دلايلي هستيد تا بر حق بودن خودتان را ثابت كنيد ، « خدا هم بي اثبات است » .
از بي عدالتي كه نسبت به شما كرده اند به خشم آمده ايد ، « خدا هم قهار است » .
مي خواهيد تا جايي كه ممكن است دادگاه نسبت به گرفتن حق شما رسيدگي كند وفقط خودتان ومسائل مربوط به خودتان را مي بينيد ، « خدا هم حسود است » .
دوست داريد وقتي بي گناهي شما ثابت شد ، شخصي كهشما را متهم كرد ، مجازات شود ، « خدا هم قاضي و داور قضاوت است و در پي پاداش و مجازات » .
تمام شب بيدار مي مانيد و به اين فكر مي كنيد كه چرا بايد اين وضعيت براي شما پيش مي آمد . « خدا هم در نيافتني و درك ناشدني است » .
شما به اين باورو ايمان يقين داريد و اميدواريد كه رأي دادگاه شما را ناعادلانه مجازات نخواهد كرد ، « خدا هم گاهي بخشنده و آمرزنده است » . چون او حافظ و پناه دهنده است .
خداي مرحلة اول وقتي انساني ، قرباني بيماري ، رويداد غم انگيز يا خشونت شد ديگر كارايي ندارد . اين خدا فقط در گريز از خطر و در شرايطي كه نياز به پناه گاه داريم ، فرياد رس ما خواهد بود . در حالت پيروزي و كاميابي است كه معتقدان به اين خدا احساس مي كنند مورد لطف او قرار مي گيرند . آنها با غلبه بر دشمنان شان باز هم احساس امنيت مي كنند ( البته براي مدتي ) ، چون در آسمان ها ، طرفدار آنهاست .