مرحلة دوم : خداي قادر مطلق :مرحلة اول براي بقا و زنده ماندن بود ، اما مرحلة دوم براي كسب قدرت است . ترديدي نيست كه خداوند قدرت مطلق است و او هوشيارانه محافظ ماست . در اوايل عمر جديد ، وقتي رازهاي ناشناختة الكتريسيته و اجزاء و عناصر مربوط به آن كشف شده بود ، بسياري نگران بودند كه اين نوعي ، حرمت شكني و تجاوزبه حريم اختيارات الهي است .

نه فقط قدرت از آن اوست ، بلكه او بر حق هم هست . نقش ما فقط اطاعت است و دراين حالت اعتقادي كه « بهشت را مقصد غايت هستي مي پندارد ، » كاملاً مفهوم مي يابد ، زيرا كسي روح خود را به خطر مي اندازد ، كه فقط بفهمد صاعقه چگونه پديده اي است ؟
فرويد اشاره می كند كه قدرت ، مقاومت ناپذير است . اين يكي از لازمه هاي اساسي زندگي است ، همراه با پول و عشق به زن ( بينش فرويد به طور گريزناپذيري مردانه است . ) اگر تنگناها و دوراهي هملت ، ريشه در مرحلة اول دارد ، قهرمان مرحلة دوم ، مكبث است . كسي كه كشتن پادشاه وپدر نمادين خويش را آسان يافت ، اما بعد ناچار شد باديوهاي جاه طلبي بجنگد . در پردة اول وقتي مكبث سه جادوگر را با هيجان و شوريدگي ملاقات مي كند ، آنها پيش بيني مي كنند كه قدرت هاي مافوق و بيشتري به سوي او مي آيند و سرانجام او را پادشاه مي كند . اما اين چيزي فراتر از پيشگويي است . در اینجا قدرت ، نفرين ابدي است ، زيرا او را در دام گناه گرفتار كرد و وا داشت كه به عشقش پشت كرده ودر اندوه و تيرگي زندگي كند و هميشه بي خواب و در هراس از توطئه هاي گوناگون باشد و در نخايت « قدرت » او را به ديوانگي مي كشاند . خدايي كه با قدرت تعريف شود بسيار خطر آفرين است ، اما از خداي مرحلة اول به هر حال متعالي تر است . در توصيف اين خدا ما از اين واژه ها استفاده مي كنيم :
- قدرتمند و فرمانروا .
- قادر مطلق .
- عادل .
- مستجاب گنندة دعاها .
- منصف .
- خردمند .
- قانونمند .
در مقايسه با خداي مرحلة اول ، اين خدا بسيار اجتماعي تر و مردمي تر است . اين خدا مورد پرستش مردمي بوده است كه جامعه اي با ثبات تشكيل داده اند . جامعه ايكه به قانون و عدالت نياز دارد . اين خداوند همچون خداي اول قدرت مدار نيست . او هنوز هم اهل مجازات است ، اما مي توان فهميد كه چرا اين مجازات را اعمال كرده ، چون فردي از قانون پيروي نگرده و خلافي را كه به آن آگاهي داشته انجام داده است . عدالت ديگر به آن سختي و خشونت نيست . پادشاهان و قاضياني كه قدرت خود را از خدا مي گرفتند و آنچه مي خواستند با حس بر حق بودن خويش انجام مي دادند ، آنها اساحقاق اين قدرت را داشتند يا اين طور مي پنداشتند . همانند مكبث ميل به حكمراني و دست يابي به قدرت به طور مقاومت ناپذيري در همه وجود دارد .