مرحلة سوم : خداي آرامش و آشتي :( واكنش آگاهي غير فعال ):نمي توان گفت كه خدايان مراحل اول ودوم خواستار آرامش و آشتي بوده اند ، زيرا خدايي كه تا به حال شناخته ايم با جاري كردن سيلاب ها يا برافروختن جنگ ها هميشه به ستيز و پيكار و تنازع متمايل بوده است ،

اما رشته هاي محكمي كه از جنس هراس و ترس بوده ، ديگر نخ نما شده اند . زماني يكي از رهبران روحاني هندي مي گفت : « شما باور داريد كه خلق شده ايد تا به خداوند خدمت كنيد ، اما در نهايت مي فهميديد كه خداوند در خدمت شماست » . احتمال وقوع و حقيقت يافتن اين امر مرحلة سوم را بنيان نهاده است . تا به حال همه چيز به نفع خداوند بوده ، اما اطاعت و پيروي از او بسيار مهم تر از نياز هاي ما بوده است .
وقتي ما نيازهاي خود را مطرح مي كنيم ، اين امر تعادل بيشتري مي يابد . ديگر خدايي « آن بالا » نيست كه به ما آرامش و آگاهي بدهد .چون قشر متفكر و كارهايي براي هر دوي اينها دارد . وقتي فردي از تمركز بر فعاليت هاي بيروني فارغ مي شود ، چشمانش را مي ببندد و آرامش مي يابد ، فعاليت هاي مغز به طور خودكار جريان پيدا مي كند . اين نوع جديدي از آگاهي و هوشياري است كه به افكاري كه با آسايش و آرامش همراه نيستند ، نيازي ندارد . اين دگرگوني هاي متعدد وقتي در قالب واژه هاي تخصصي بيان شوند اثر شگرفي ندارند ، اما اثرات عيني آنها بسيار آشكار و مشخص هستند . آرامش جاي فعاليت هاي جنجالي مغز را مي گيرد و هيجان و آشفتگي دروني فرو مي نشيند . در مزامير آمده است : « د بستر خود باقلب خويش راز و نياز كن و آرام بگير » و با صراحت و روشني بيشتري بيان كرده است : « آرام بگيرو بدان كه من خداي تو هستم . » ، اين خداي مرحلة سوم است كه با صفات زير توصيف مي شود :
- بي طرف
- آرام
- تسلي بخش
- بي توقع
- آشتي جو مسالمت آميز
- نهفته و پنهان
- ژرف انديش
به سختي مي توان تصور كرد كه اين خداي عاري از خشونت زاييدة مرحلة دوم است و به راستي ، اين چنين است . مرحلة سوم به همان اندازه ازخداي مقتدر و متوقعي كه قبلاً مورد پرستش بوده ، سرچشمه گرفته كه ذهنيت نو از دهنيت كهنه پديد آمده است .
فرد مؤمن با كسب آرامش دروني به مرحله اي مي رسد كه كينه توزي و انتقام و كيفرهاي الهي هرگز او را به آن مرحله نمي رساند .خلاصه اينكه ذهن متوجة درونش مي شود وخود را تجربه مي كند . اين امر اساس ژرف انديشي و مراقبه هاي دروني ، در هر آيين و مدهبي است .