مخصوص : خداي آفريدگار ( واكنش خلاقه ):سطحي از خلاقيت وجود دارد كه بسيار فراتر از تمام سطوحي است كه تا به حال گفتيم . اين خلاقيت زماني ظهور مي يابد كه شهود و درون بيني ، عميق و پرتوان مي شود و نمود عيني پيدا مي كند .

اين « شهود والا » رويداد ها را در اختيار مي گيرد و آرزوهاي ما راعملي مي كند ، درست مثل آن نقاشي كه به جاي بوم و رنگ روي پهنة زندگي نقش مي زند ، و نتيجة آن خلاقيت است .
زمينة ذهني كه فراتر از زمان و مكان است جهان خلقت را به ميل و ارادة خود در اختيار مي گيرد . معمولاً اين امور چندان آشكار وعيان نيستند .ما نمي بينيم كه سرنوشت چه طور عمل مي كند تا در مرحلة پنجم به مشاهدة آننائل شويم ، اينك به مرحله اي رسيده ايم كه سرنوشت ، ديگر از ديد ما پنهان نمي شود . اين امر زماني اتفاق مي افتد كه فرد تمام تصورات و باورهاي مربوط به حوادث و بازي هاي سرنوشت را كنار مي گذارد و خود مسئول هر اتفاقاتي مي شود كه رخ مي دهد « حتي رويدادهاي كوچك و پيش پا افتاده » . در اين مرحله اتفاقات و رويدادها ديگر « از بالا » هدايت نمي شوند ، بلكه با اراده و خواست آدمي به وقوع مي پيوندند . درمرحلة پنجم خود فرد درخلقت و سرنوشتش سهيم مي شود . وقتي شما آمادة پذيرش اين همراهي و اتحاد مي شويد خداي مورد ستايش ، داراي اينصفات خواهد بود :
- توانايي خلقت نامحدود
- مهار زمان و مكان
- سرشارو پرنعمت
- پذيرا
- بخشنده وبزرگوار
- متجلي و معروف
- الهام بخش
اين صميمانه ترين خصوصيت خدايي است كه تا به حال از او سخن گفته ايم ودليل آن ويژگي خاص مرحلة پنجم ، يعني پذيرندگي است . خداي آفريدگار مي خواهد نيروي خود را با مخلوقاتش تقسيم كند . دهش و بخشندگي او از پذيرندگي اش سرچشمه مي گيرد . خداي آفريدگار ، بسيار عظيم تر از خداياني است كه قبلاً توصيف كرديم . ذهن ما فقط بايد از محدودة گريز زمان و مكان آنچه را كه لازم است به د دست آورد .
وقتي آدم و حوا ميوة ممنوع را خوردند ، ناگهان حس شرم در آنها به وجود آمد . اين اولين حس خودآگاهيي باعث شد كه خود را از ديدة خداوند پنهان كنند وبه همين دليل است كه تا امروز ما هم خود را پنهان كرديم . به بياني ديگر احساس گناه ، ما را از خلاقيت خويشتن جدا كرده خلاقيتي كه اگر نه ، برابر با خداوند ، اما به طور موازي با او وجود داشته است . بازگشت به اصل از نخستين مراحل و مهم ترين موضوع بوده است . در مرحلة پنجم و در طولاني مدت ديگر اثري از گناه اوليه باقي نمي ماند تا براي آن كيفر شويم .