ایسکانیوز: کارتون سطل سحرآمیز، بهترین دوست دوران کودکیم بود و اکنون که بزرگ شدم، با خاطراتش زندگی می کنم. در زمان کودکی ام، علاقه ام به کارتون سطل سحرآمیز آن قدر زیاد بود که شب ها در خواب احساس می کردم که یک سطل سحرآمیز دارم که می تواند همه آرزوهای دوران کودکیم را که بنا به شرایطی نمی توانستم به آن ها دست پیدا کنم، برآورده کند.

آن زمان، این کارتون پنج شنبه ها ساعت 5 بعد از ظهر پخش می شد و من هر هفته چشم انتظار روز پنجشنبه بودم و لحظه های تندگذر کودکیم را می شمردم تا بتوانم آن را ببینم. خلاصه به نحوی با این کارتون انس گرفته بودم و احساس می کردم که واقعا یک سطل سحر آمیز دارم. الان که به یاد می آورم، یک روز زمان شروع کارتون، برق خانه ما قطع شد و من آنچنان اشک می ریختم که هر کسی من را می دید، فکر می کرد چه اتفاقی افتاده است که این گونه گریه می کنم. هر موقع این کارتون را می دیدم آن چنان محو تماشایش می شدم که اگر مادرم صدایم می کرد، متوجه او نمی شدم.
همیشه در حین تماشای کارتون، دستهایم را زیر چانه ام می گذاشتم و چون در آن سن، مقداری کم خونی داشتم دستهایم زود خواب می رفت اما در آن لحظه تماشای کارتون متوجه نمی شدم و بعد از تمام شدن آن، دردش را احساس می کردم. اکنون که سال ها از این قضیه می گذارد، هنوز احساس می کنم که یک دوست خوب به نام سطل سحرآمیز دارم و با خاطراتش زندگی می کنم./05/348/120
یوسفی

خبرنگار: 166